White America: Teatr jednego MC

16 04 2010


BUCK 65
Situation
WEA

Buck 65 jest producentem i raperem. Jednak pod jego hip-hop podwaliny kładli Emmet Miller czy Leonard Cohen. Fundamentem jest blues i folk. Prawdziwość ustępuje tu miejsca kreatywności, a „uliczność” znika w zakamarkach niczym nie skrępowanej wyobraźni. Obok odgłosów skreczowanych płyt usłyszymy tu także banjo czy orkiestrę symfoniczną. Wraz z albumem „Sitauation” Kanadyjczyk wrócił, po kilku latach muzycznych poszukiwań, w rejony o których w wielu wywiadach wyrażał się mało pochlebnie. Mimo, że mówił jak bardzo nienawidzi rapu (za co z resztą oberwało mu się od wcale nie ortodoksyjnego Sage Francisa), to już od prawie 10 lat nie nagrał albumu tak bliskiego tradycjom. Nieważne czy wciela się w psychopatycznego policjanta czy składa quasi-historyczne sprawozdanie z roku 1957, od historii opowiadanych jego charakterystycznym „radiowym” głosem trudno się oderwać aż do ostatniego wersu. Buck jest za mikrofonem aktorem, a stopy, werble i sample budują scenę pod jego występ. Choć niektórzy mówią, że się sprzedał to jego, wydawana w majorsie, twórczość jest bardziej progresywna niż większość wiernych zasadom, podziemnych smętów. Poza tym jak nie lubić gościa, który niegdyś tak celnie wypunktował nadwiślańską krainę kawałkiem „Lil’ Taste of Poland”.

Buck 65 swoją relację z roku 1957 rozpoczyna słowami beatnikowskiego poety Allena Ginsberga: „I saw the best minds of my generation destroyed”. Wers ten jest początkiem poematu „Howl” („Skowyt”), swoistego manifestu straconego pokolenia, jednej z najostrzejszych krytyk, jakich Ameryka doczekała się na kartach XX-wiecznej literatury. Właśnie w roku 1957 toczył się proces w którym na szali znajdowała się możliwość rozpowszechniania „niepoprawnego” dzieła oskarżonego o obsceniczność. W ciągu owych dwunastu miesięcy urodził się też basista Sex Pistols Sid Vicious, drużyna Brooklyn Dodgers przeniosła się do Los Angeles, a Wisconsin wstrząsał strach przed kolejnymi atakami seryjnego zabójcy, Eda Gaina. Wbrew temu co nawija Buck 65 ślub Arthura Millera z Marilyn Monroe i premiera „Inwazji porywaczy ciał” Dona Siegela miały jednak miejsce rok wcześniej.

Reklamy

Działania

Informacja

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s




%d blogerów lubi to: